Intussen had Digno zijn eigen trio, onder de naam Digno Garcia y sus Carios . Hij speelde samen met Lucho Marin en Miguel Angel Gamarra en diens opvolger Ricardo Ortiz en had in Knokke zijn toekomstige vrouw leren kennen, Vera Engelen . Na hun huwelijk in 1962 vestigden ze zich in Geraardsbergen waar hij tot zijn dood in 1984 bleef wonen.
Zijn grootste successen kende hij met de herwerkte versie van de Cubaanse traditional ' Guantanamera ', en een eigen interpretatie van ' La Felicidad ' en ' Brigitte Bardot '.
Al die tijd bleef hij zijn eigen harpen bouwen, waarvoor hij uit Joegoslavië dennenhout liet overkomen. Vanuit Geraardsbergen toerde het trio de hele wereld rond. Alleen Oost-Europa bleef buiten hun bereik. Optredens waren er wel ondermeer in Japan, de Filippijnen, Ijsland, de VS, Thailand en Libanon.
Tijdens de zomer trok hij zich jaarlijks terug in Spanje waar hij vanuit Estartit aan de Costa Brava toerde. Daar schreef hij het nummer ' Costa Brava ' dat twee jaar lang ('69-'70) de best verkochte single in Spanje was. In totaal schreef hij 80 eigen nummers en bracht veertig LP's uit die door hun tijdloos karakter nog steeds gekoesterd worden.
In 1994 kwam postuum de eerste CD uit. In datzelfde jaar werd in Geraardsbergen het eerste herdenkingsoptreden gehouden onder de naam ' Digno Garcia para Siempre .'
Wegens het succes verhuisde de herdenking het volgende jaar naar Aalst waar het vanaf 1997 in het Okapi Forum een vaste plaats verwierf in het Vlaamse muzikale landschap.
<< terug |
